Ostre zespoły wieńcowe bez uniesienia odcinka ST
Jest to zróżnicowana grupa stanów chorobowych, do której należą stany nazywane kiedyś niestabilną chorobą wieńcową, stanem przedzawałowym lub niepełnościennym zawałem serca. W niektórych ostrych zespołach wieńcowych bez uniesienia odcinka ST ryzyko utraty życia może być tak duże, jak w zawale serca z uniesieniem odcinka ST, jednak na ogół ryzyko to jest wyraźnie mniejsze. U części pacjentów z ostrym zespołem wieńcowym bez uniesienia odcinka ST dochodzi ostatecznie do martwicy pewnego obszaru serca, czyli do wystąpienia zawału, a u pozostałej części pacjentów mięsień sercowy pozostaje nieuszkodzony. U dużej części pacjentów nie występuje ciągły ból w klatce piersiowej, lecz nawracające bóle pojawiające się przy minimalnych wysiłkach lub nawet bez wysiłku.
Rozpoznawanie jest trudniejsze niż w przypadku ostrego zawału serca z uniesieniem odcinka ST, gdyż mogą występować różne zmiany w EKG (jak nazwa wskazuje – nie ma uniesienia odcinka ST), a nawet EKG może być całkiem prawidłowe (szczególnie jeśli wykonane jest w chwili, gdy pacjent nie ma bólu). W rozpoznawaniu i ustalaniu, jak duże jest ryzyko danego pacjenta, często wykorzystuje się oznaczenie pewnych substancji we krwi (tzw. enzymów martwicy serca, enzymów wskaźnikowych).
Przyczyną ostrych zespołów wieńcowych bez uniesienia odcinka ST często jest okresowe „przymykanie się” jednej z tętnic w sercu (tętnic wieńcowych), a nie jej trwałe całkowite zamknięcie. U dużej części takich pacjentów najlepszym leczeniem jest wykonanie angioplastyki, jednak najczęściej nie musi być ona wykonywana natychmiast, jak to jest w przypadku pacjentów z ostrym zawałem serca z uniesieniem odcinka ST. Niezmiernie ważną rolę odgrywa leczenie farmakologiczne, czyli podawanie leków ograniczających krzepliwość krwi jako przygotowanie do zabiegu.
Część pacjentów ze zwężeniami w kilku tętnicach jest leczona zabiegiem kardiochirurgicznym – wszczepieniem pomostów aortalno-wieńcowych (tzw. „bajpasy”, z angielskiego by-pass). Do ustalenia, jaki jest najlepszy sposób leczenia zabiegowego danego pacjenta, konieczna jest koronarografia, którą powinno się wykonać w ciągu danego pobytu w szpitalu (a najlepiej w ciągu 48 godzin od przyjęcia pacjenta do szpitala).
Rozpoznawanie jest trudniejsze niż w przypadku ostrego zawału serca z uniesieniem odcinka ST, gdyż mogą występować różne zmiany w EKG (jak nazwa wskazuje – nie ma uniesienia odcinka ST), a nawet EKG może być całkiem prawidłowe (szczególnie jeśli wykonane jest w chwili, gdy pacjent nie ma bólu). W rozpoznawaniu i ustalaniu, jak duże jest ryzyko danego pacjenta, często wykorzystuje się oznaczenie pewnych substancji we krwi (tzw. enzymów martwicy serca, enzymów wskaźnikowych).
Przyczyną ostrych zespołów wieńcowych bez uniesienia odcinka ST często jest okresowe „przymykanie się” jednej z tętnic w sercu (tętnic wieńcowych), a nie jej trwałe całkowite zamknięcie. U dużej części takich pacjentów najlepszym leczeniem jest wykonanie angioplastyki, jednak najczęściej nie musi być ona wykonywana natychmiast, jak to jest w przypadku pacjentów z ostrym zawałem serca z uniesieniem odcinka ST. Niezmiernie ważną rolę odgrywa leczenie farmakologiczne, czyli podawanie leków ograniczających krzepliwość krwi jako przygotowanie do zabiegu.
Część pacjentów ze zwężeniami w kilku tętnicach jest leczona zabiegiem kardiochirurgicznym – wszczepieniem pomostów aortalno-wieńcowych (tzw. „bajpasy”, z angielskiego by-pass). Do ustalenia, jaki jest najlepszy sposób leczenia zabiegowego danego pacjenta, konieczna jest koronarografia, którą powinno się wykonać w ciągu danego pobytu w szpitalu (a najlepiej w ciągu 48 godzin od przyjęcia pacjenta do szpitala).