Zapalenie mięśnia sercowego
Zapalenie mięśnia sercowego jest procesem zapalnym serca przebiegającym z upośledzeniem jego funkcji skurczowej lub/i zaburzeniami rytmu. Najczęściej jest spowodowane przez wirusy, rzadziej przyczyną zapalenia mięśnia sercowego mogą być bakterie, pasożyty lub inne mikroorganizmy. Ostre zapalenie mięśnia sercowego cechuje się wyraźnym początkiem. Najczęstszym objawem jest ból w klatce piersiowej.
Do innych objawów należą:
Patogeneza zapalenia mięśnia sercowego nie jest w pełni poznana, zatem nie ma celowanego leczenia. Głównym problemem w znalezieniu odpowiedniego leczenia są trudności kliniczne w odróżnieniu u poszczególnych pacjentów choroby wirusowej i immunologicznej.
Leczenie obejmuje ograniczenie aktywności fizycznej bowiem wysiłek fizyczny nasila zmiany zapalne w modelu doświadczalnym. W przypadku niewydolności serca leczenie typowe dla niewydolności serca.
Jeśli stan chorego nie ulega poprawie przy standardowym leczeniu niewydolności serca rozważa się w zależności od obecności lub braku materiału genetycznego wirusów w bioptacie mięśnia sercowego. W przypadku obecności wirusa w biopsji – leczenie przeciwwirusowe w sytuacji jego braku leczenie immunosupresyjne.
Uważa się, iż rokowanie u chorych po przebytej fazie ostrej zapalenia mięśnia sercowego jest dobre. Następstwa zależą od zaawansowania choroby w jej początkowym stadium, obecności niewydolności serca i zagrażających życiu komorowych zaburzeń rytmu. Uważa się, iż u ok. 15-50% pacjentów choroba może ulec progresji od kardiomiopatii rozstrzeniowej.
Do innych objawów należą:
- Zaburzenia rytmu
- Niewydolność serca (wstrząs kardiogenny)
- Zator systemowy
Patogeneza zapalenia mięśnia sercowego nie jest w pełni poznana, zatem nie ma celowanego leczenia. Głównym problemem w znalezieniu odpowiedniego leczenia są trudności kliniczne w odróżnieniu u poszczególnych pacjentów choroby wirusowej i immunologicznej.
Leczenie obejmuje ograniczenie aktywności fizycznej bowiem wysiłek fizyczny nasila zmiany zapalne w modelu doświadczalnym. W przypadku niewydolności serca leczenie typowe dla niewydolności serca.
Jeśli stan chorego nie ulega poprawie przy standardowym leczeniu niewydolności serca rozważa się w zależności od obecności lub braku materiału genetycznego wirusów w bioptacie mięśnia sercowego. W przypadku obecności wirusa w biopsji – leczenie przeciwwirusowe w sytuacji jego braku leczenie immunosupresyjne.
Uważa się, iż rokowanie u chorych po przebytej fazie ostrej zapalenia mięśnia sercowego jest dobre. Następstwa zależą od zaawansowania choroby w jej początkowym stadium, obecności niewydolności serca i zagrażających życiu komorowych zaburzeń rytmu. Uważa się, iż u ok. 15-50% pacjentów choroba może ulec progresji od kardiomiopatii rozstrzeniowej.
Naciek zapalny z granulocytów obojętnochłonnych niszczący przyległe kardiomiocyty.